De wachtkamer

Het ene moment wacht je af, met een periodieke bevestiging dat je weer opnieuw kunt beginnen. Het andere zit je in een wachtkamer. Wit, met houten stoelen op een rij. Vier vlekjes op de muur, van de plakgum waarmee ooit een poster was opgeplakt. Dan leg je je hand naast je op de knie van je man, die al een paar minuten met zijn benen op en neer wiebelt. Wanneer het lijkt of het te lang duurt, pak je een tijdschrift en bladert er doelloos doorheen. En als de deur opent en iemand in een witte jas op je afkomt en je de hand rijkt, hoor je niets, glimlach je en stap je de kamer in. Dan gaat het alleen nog om het pasgeprinte papier op de tafel voor je.

Een reactie achterlaten

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *